Dit kijkvoer toont ons land op z’n mooist

Na bijna drie jaar van filmen, monteren en onderzoek konden regisseurs Marie Lise Van Lente, Dick Harrewijn, Pio Niesten en Serge Leurs vorig najaar eindelijk hun prestigeproject aan de wereld openbaren: ‘Onze Natuur’, een samenwerking tussen VRT en RTL. Deze docufilm toont hoe ook een dichtbevolkte regio als België toch heel wat te bieden heeft aan natuurpracht en fascinerende fauna en flora.

Er werd gefilmd in zowel Vlaamse, Brusselse als Waalse natuurdomeinen. Een hele horde aan experten werkte mee aan de productie om zo de juiste locaties te vinden en de meest impressionante taferelen te kunnen vastleggen. Daarbij werd ook ruime aandacht besteed aan de verschillende seizoenen en de weerslag die ze hebben op het natuurleven hier.

Wist je dat het snelste dier ter wereld in onze contreien leeft? Niet de jachtluipaard mag die titel immers claimen, zoals velen denken, maar de slechtvalk die boven ons Belgische grondgebied rondcirkelt op zoek naar prooien. In ‘Onze Natuur’ passeren ook nog bronstige herten, vechtende hazen en sidderende slangen. In 85 minuten zien we meer dan 100 diersoorten over het scherm glijden. Allemaal gefilmd in België!

De makers bewijzen met ‘Onze Natuur’ dat je niet noodzakelijk naar exotische bestemmingen moet reizen om de pracht en praal van de wildernis te savoureren. Een tripje naar de Kalmthoutse Heide, waar de droge vlakte tijdens de loop van een seizoen verandert in een zee van paarse bloemen, kan bijvoorbeeld even adembenemend zijn.

Van 2007 tot 2008 kon je op VRT1 kijken naar de serie ‘Katarakt’. Het verhaal, met een hoofdrol voor Karlijn Sileghem, speelt zich af in de fruitteeltsector van Haspengouw, een streek die onder meer door de provincie Limburg loopt.

Sileghem vertolkt de rol van Elisabeth Donkers, die het fruitbedrijf van haar vader van het faillissement wil redden. Dat loopt niet altijd van een leien dakje. Haar beslissingen leiden tot botsingen met familieleden en ook een aanslepende oogziekte helpt haar niet. De serie zette de prachtige streek zodanig in de schijnwerpers dat er toeristische initiatieven, waaronder een Katarakt-route, werden opgezet.

Na ‘Katarakt’ kwam er vrij snel een nieuwe serie die de provincie Limburg in de kijker zou zetten. Van eind 2008 tot begin 2009 verscheen er op de openbare omroep de serie ‘De Smaak van De Keyser’, met onder meer een hoofdrol voor Matthias Schoenaerts.

‘De Smaak van De Keyser’ was een familiesaga rond drie generaties aan vrouwen die werkten voor een Hasseltse jeneverstokerij. Het typische streekproduct neemt een centrale rol in het verhaal waar de mysterieuze dood van een familielid in de Tweede Wereldoorlog wordt onderzocht. Over de serie, die werd opgenomen op diverse Hasseltse locaties, liep lange tijd een tentoonstelling in het Jenevermuseum van Hasselt.

In 2010 nam acteur Johan Heldenbergh een titanenwerk voor zijn rekening door de langspeelfilm ‘Schellebelle 1919’ te draaien met de inwoners van Schellebelle, zijn voormalige dorp. Het resultaat van dat harde werken kwam in de zomer van 2011 in de zalen. “Als regisseur van 'Schellebelle 1919' heb ik met kinderen gewerkt. Het was niet de bedoeling toen om een goeie film te maken, wel om dat dorp Schellebelle samen te brengen”, aldus Heldenbergh vorig jaar aan Belga.

En of dat gelukt is. Schellebelle werd omgetoverd tot ‘Schellebellywood’ en elke dorpeling leek wel in meer of mindere mate betrokken bij de productie. Een hoofdrol was ook weggelegd voor het schilderachtige Scheldelandschap, waarin de vredige deelgemeente van Wichelen, in het hart van Oost-Vlaanderen, te slapen lijkt gelegd.

De film verhaalt over de gebeurtenissen in de deelgemeente Schellebelle, net na de Eerste Wereldoorlog. Na de Grote Oorlog keert de getraumatiseerde IJzerfrontheld Casimir Van De Velde terug naar huis. Hij is not amused als hij ziet dat zijn bitcherige zus Coralie van zijn thuisnest een weeshuis en tehuis voor jonge zwerfkinderen heeft gemaakt, terwijl hun vader, een getraumatiseerde militair maar nu volslagen zuiplap, aan de ketting hangt in een schuur.

Ons eigenste Venetië van het Noorden. Dat onder meer dankzij de film ‘In Bruges’ uit 2008 internationale faam geniet. In de film spelen Colin Farrell en Brendan Gleeson twee huurmoordenaars die moeten onderduiken na een fout uitgedraaide opdracht. De kasseistraatjes, begijnhoven en kanalen van Brugge waren nog nooit zo spannend! Met een glansrol voor het belfort, waar de hoofdpersonages een wilde achtervolgingsscène spelen in het trappenhuis.

Het was na een weekend in het Venetië van het Noorden dat Martin McDonagh werd geïnspireerd om ‘In Bruges’ te schrijven. Aanvankelijk was hij gefascineerd door de architectuur en de musea van de stad, maar hij geeft toe dat hij zich al snel verveelde en dronken wilde worden. “Ik werd bewoond door twee personages: de cultuurgeek en de dronken man”, vertelde hij aan de Amerikaanse website IndieWire. De regisseur werd geïnspireerd door Nicolas Roegs thriller ‘Don’t Look Now’ uit 1973, die zich afspeelt in Venetië, om van Brugge het decor en zelfs een personage in zijn film te maken.

De Vlaamse politiereeks ‘Witse’, over een eigenzinnige en nukkige politiecommissaris die moordzaken onderzoekt in Halle, werd opgenomen met de Zennevallei als oogstrelend decor. De serie, met Hubert Damen in de hoofdrol van Werenfried Witse, werd steevast op zondagavond in prime time uitgezonden op de openbare omroep.

De reeks liep in 2012 af na negen seizoenen. Het is een van de best bekeken televisieprogramma’s ooit in Vlaanderen met een gemiddelde kijkdichtheid van meer dan 1.600.000 kijkers. ‘Witse’ stond in 2008 op zijn hoogtepunt met 1.928.360 kijkers.

In 2014 hernam Damen de rol van de intussen gepensioneerde commissaris Witse voor de bioscoopfilm ‘W.’ van regisseur Frank Van Mechelen. Daarin staat Witse het politiekorps in de Westhoek bij nadat de afgestane dochter van zijn vervreemde zus vermoord wordt en verschillende jonge vrouwen verdwenen zijn. De bekende politieman raakt verzeild in een wereld van SM en folteringen om de moordenaar te ontmaskeren. ‘W.’ draaide uit op een gigantische flop, met amper 33.000 bezoekers.

Deze culthorrorfilm, het debuut van de Brusselse cineast Fabrice Du Welz, zal misschien niet meteen een belletje doen rinkelen. De duistere en bloedstollende genrefilm speelt zich af in de diepe Ardennen en gaat over Marc, een rondreizende entertainer, die op weg is naar huis voor Kerstmis wanneer zijn busje pech krijgt in het midden van een onooglijk gehucht, bevolkt door een aantal vreemde inwoners.

‘Calvaire’ viel bij zijn release in 2004 op door zijn viervoudige karakter: pure overleving, ontaard liefdesverhaal, donkere weergave van een mensheid in verval en hommage aan de gevoelige kracht van de zevende kunst. De intieme, onderhuidse ellende van de personages, de zware sfeer die wordt onderstreept door de decors (die akelige, vijandige Ardense naaldwouden!) en het nihilisme dat exponentieel wordt opgetrokken doorheen het verhaal, maken van deze productie een verborgen parel.

Du Welz maakte van de Ardennen een horrorhel in zijn debuutfilm. “De Ardennen zijn een regio waarvan ik heel erg houd, maar die ik ook heel diep haat”, vertelde de filmmaker vorig jaar in De Morgen. “Voor mij zijn de Ardennen de hemel én de hel. In de zomer is het een paradijs, dan is het er wonderbaarlijk. In de winter zijn de Ardennen praktisch Siberië. Zeker de Hoge Venen: een heel vijandig landschap. De schoonheid van de natuur is er buitengewoon. Ik heb veel gereisd, en de Ardennen zijn even mooi als de jungle. Een woeste schoonheid, echt magnifiek, bijna mystiek, en dus ook heel vijandig. Dat heeft me altijd heel erg geïntrigeerd. Elke regisseur heeft een decor waarin hij zich thuis voelt. Voor mij zijn dat de Ardennen.”