Sterallures: Wilma Rudolph, een olympisch atletiekkampioene die volgens de dokters nooit meer zou lopen

Als er een atlete opviel tijdens de Olympische Spelen van 1960 in Rome was het wel Wilma Rudolph, een 20-jarige Amerikaanse die Italië verliet met drie gouden medailles. Die liep ze bijeen op de 100, 200 en 4 x 100 meter. En dan te bedenken dat zij tien jaar eerder helemaal nog niet kon lopen. Toen ze vijf jaar oud was herstelde ze van een dubbele longontsteking, roodvonk en polio, maar ze verloor kracht in haar linkerbeen en voet waardoor ze tot haar twaalfde een beenbeugel moest dragen. Maar door moed en zelfopoffering werd Rudolph mede dankzij de steun van haar familie de snelste vrouw ter wereld.

Rudolph was afkomstig van Clarksville, in het noorden van Tennessee, waar zij in 1940 te vroeg werd geboren in het getto van Saint Bethlehem. Ze woog nauwelijks twee kilo en voor haar familie was haar komst ook een hele aanpassing want het was weer een extra mond die moest worden gevoed. De Rudolphs waren namelijk een groot gezin: zij was het twintigste kind in een gezin van liefst tweeëntwintig kinderen. Ook al was de slavernij op papier al lang afgeschaft, in het Amerika van die periode was het beter om blank te zijn als je wilde slagen in het leven en dit was niet het geval voor Wilma en haar familie.

Toen Wilma herstelde van de gevolgen van het poliovirus stond er voor de dokters één ding vast: dat Wilma nooit meer zou lopen. Toch wilde ze samen met haar familie het ongelijk van de dokters bewijzen. "Mijn dokters zeiden dat ik nooit meer zou kunnen lopen. Mijn moeder zei me dat het me zou lukken. Ik geloofde mijn moeder.” Elke week ging ze met haar moeder naar het ziekenhuis in Nashville, 80 km van huis. Het was het eerste ziekenhuis in de regio dat zwarten opnam. Haar broers en zussen masseerden haar dagelijks om haar vooruit te helpen.

"Ik heb de meeste tijd besteed aan het uitzoeken hoe ik mijn beugel uit kon krijgen. Als je uit een grote, geweldige familie komt, is er altijd een manier om je vooropgesteld doel te bereiken." Toen ze negen was, was ze van haar beugel verlost en twee jaar later kon Rudolph weer normaal stappen, springen en rennen. Door haar grote lengte ging ze basketballen en werd ze lid van het team van Burt High School. Maar haar snelheid op het veld trok ze de aandacht van Ed Temple (midden op de foto, links zie je Wilma Rudolph), een coach aan de Universiteit van Tennessee. Hij maakte haar warm voor de atletiek en bereidde haar voor om later te schitteren.

De Olympische Spelen van 1960 in Rome waren de eerste die via wereldwijde satelliettelevisie werden uitgezonden. Heel de wereld kon dus getuigen zijn van Wilma Rudolphs explosies op de atletiekpiste van het Olympische Stadion. Zij pakte met sprekend gemak zowel de titel op de 100 en 200 meter en haalde ook nog eens goud op de 4 x 100 meter. Ze werd een echte ster en werd zelfs in het Witte Huis ontvangen door de nieuwe president, John F. Kennedy, een echt symbool voor de vrouw die later een ambassadrice voor de Afro-Amerikaanse zaak zou worden.

In 1962 stopte ze met atletiek en ze verdedigde dus haar titels niet in Tokio. “Als ik maar twee medailles win, ga ik het gevoel hebben dat ik iets mis," zei ze. “Ik heb al hetzelfde gedaan als Jesse Owens, daar zal het bij blijven." Rudolph werd lerares en was ook verantwoordelijk voor het sportonderwijsprogramma voor zwarte meisjes in Chicago.

In 1994 stierf ze op 54-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hersentumor, enkele maanden na de dood van haar moeder. "Ze legde de basis voor alle vrouwen die grote atleten wilden worden", zei Jackie Joyner-Kersee, een andere Amerikaanse atletiekster, bij haar dood.

Ben je een fan van onze serie? Ontdek dan James ‘Buster‘ Douglas wint van de onoverwinnelijke Tyson als eerbetoon aan zijn moeder.