Deze videocliptrends uit de jaren 90 en 2000 zijn hopeloos achterhaald

Technologie

Technologie evolueert razendsnel en dat is bijna onmogelijk om bij te benen. Muziekvideo’s worstelen met exact hetzelfde probleem als veel films en series: als ze een gsm, een website of een stukje hoogtechnologie tonen, is dat luttele maanden al hopeloos achterhaald. Anderzijds kan je niet zonder, technologie maakt nu eenmaal een groot deel uit van onze samenleving. In de jaren 90 en 2000 wisten videografen duidelijk nog niet goed hoe ze schermen precies in beeld moesten brengen. Denk maar aan het sms’je dat in beeld komt aan het begin van de video voor ‘S.O.S.’ van de Jonas Brothers. De tekst is veel te groot, en duidelijk geschreven door een volwassene die een jongere probeert na te bootsen. Maar het toppunt van een mislukte poging om een sms’je in beeld te brengen, komt uit de video voor ‘Dilemma’, waarin Kelly Rowland een sms typt op haar gsm… in Excel! (3:15 in de video)

Technologie slaat niet alleen op wat schermen die in beeld komen, maar ook op de technieken die gebruikt werden om alles in beeld te brengen. Neem bijvoorbeeld greenscreens, een techniek die al sinds de jaren 30 gebruikt wordt voor foto- en videografie, maar waar sommige makers van videoclips duidelijk nog mee moesten leren werken in 1997, toen David Hasselhoff zijn ‘Hooked on a Feeling’ lanceerde. Matigen, lijkt de boodschap.

En dan is er nog GCI, een technologie die net als smartphones enorme sprongen heeft gemaakt sinds de jaren 90. Een videoclip als die van Eiffel 65s enige grote hit ‘Blue’ was revolutionair in 1998, maar ziet er hilarisch verouderd uit in 2023.

Introductietekstjes

Een gewoonte die flink uit de mode geraakt is sinds de jaren 90 en 2000, is het introductietekstje aan het begin van een videoclip. We zien eerst de artiest in kwestie in een eerder alledaagse situatie (uiteindelijk zijn het toch maar gewoon mensen), wat te hangen, te praten of te klagen hoe doods de dansvloer is. Knip naar de artiest in een studio die begint te zingen en het feestje helemaal op gang trekt. Een schoolvoorbeeld is de video voor Rihanna’s ‘Pon de Replay’ uit 2005.

Iets nieuwer – duidelijk hadden producenten van muziekvideo’s nog niet begrepen dat zo’n introductie heel stuntelig kan overkomen – is het voorbeeld ‘One Time’ van Justin Bieber uit 2009. Daarin zien we een nog piepjonge Bieber op de sofa gamen met een vriend, tot r&b-zanger Usher hem belt, het teken om iedereen bijeen te roepen voor een feestje. Een detail moeten we die videoclip wel nageven: de iPhone die in beeld komt, ziet er heel realistisch uit voor zijn tijd!

Stunts

Artiesten willen in hun videoclips tonen hoe cool ze zijn, hoe uniek, rebels of stoer ze uit de hoek komen. Helemaal in lijn met de teenage angst van elke puber die naar TMF zapte in de jaren 2000. Denk bijvoorbeeld aan de clip voor ‘Misery Business’ van Paramore (verschenen in 2007). Frontvrouw Hayley Williams geeft daarin de “populaire” meid lik op stuk door te tonen dat ze behavullingen en veel te veel make-up gebruikt. Daarbij vergeet ze dan wel te vermelden dat ze zelf een pak meer make-up draagt, maar dat geheel terzijde.

Een voorbeeld dat nog meer opvalt, is dat van Avril Lavigne in haar videoclip voor ‘Complicated’ (2002). Skaten en pochen met juwelen in een winkelcentrum, daar kijken we niet van op. Maar wanneer de zangeres een basketbal vastneemt en die met een dubbele salto in een net dunkt, fronsen we toch even de wenkbrauwen. Deze hadden we ook in de categorie achterhaalde greenscreeneffecten kunnen zetten. (1:25 in de video)

Een heel gelijkaardig kunstje zien we in de videoclip van ‘Oops!...I did it Again’ van popprinses Britney Spears. Zij doet niet alleen een sprong met meerdere salto’s, maar slaagt er ook nog eens in om tijdens die capriolen van outfit te veranderen. Doe het haar maar eens na! (2:45 in de video)