The Rise and Fall of Ziggy Stardust: hoe David Bowie begin jaren 70 de rockwereld op zijn kop zette

David Bowie, op 8 januari 1947 geboren als David Robert Jones en in 2016 op 69-jarige leeftijd overleden, was een artiest met vele gezichten. Een van de meest invloedrijke en populaire alter ego’s die hij creëerde, was dat van Ziggy Stardust. Een korte maar intense periode die in 1972 begon met de release van het album ‘The Rise and Fall of Ziggy Stardust and The Spiders from Mars’ en een dik jaar later al abrupt eindigde met de release van het album ‘Aladdin Sane’, gevolgd door een afscheidsconcert in de Londense muziektempel Odeon -die zomeravond van 3 juli verraste de Britse superster zelfs zijn eigen bandleden door te stellen dat het avontuur als Ziggy Stardust daar en dan stopte.

Trendsetter

Als de extraverte, buitenaardse rockster Ziggy Stardust trok Bowie de lijn door die hij begin jaren 70 had ingezet met zijn coming out als biseksueel en te spelen met genderstereotypes. Zijn nieuwe personage trok volop de kaart van de androgene outlaw, daarmee zette hij een trend en stond hij mee aan de wieg van de glamrockbeweging. Het personage was geïnspireerd op echt bestaande rocksterren Iggy Pop en Vince Taylor, een flamboyante Brit die in de beginperiode van de rock & roll bijzonder populair werd in Europa en niet veel later ook model zou staan voor de stoere look van de jonge Elvis Presley.

Door dit alter ego te creëren wilde David Bowie, die eigenlijk best een timide kerel was, reageren op zijn toenemende wereldfaam en het hele circus errond. In de huid van een personage kon hij beter omgaan met drie druk en verwachtingen. Daar ging Bowie behoorlijk ver in. Gedurende die periode rond 1972 en 1973 presenteerde hij zich bij elke openbare gelegenheid als Ziggy Stardust: tijdens het reizen voor zijn tour, maar ook op persconferenties of andere happenings. Overal zag je de ranke figuur met weelderige nektapijt en ooglapje of geschminkte gouden maan op zijn voorhoofd verschijnen.

Unieke concertbeelden

In die korte periode bracht Bowie dus wel twee albums uit, waarop enkele onvervalste klassiekers prijken: ‘Starman’, ‘Ziggy Stardust’, ‘Suffragette City’, ‘The Jean Genie’ en ‘Rock’n Roll Suicide’. Met dat laatste nummer beëindigde hij ook op zeer toepasselijke wijze zijn afscheidsconcert in het Londense Odeon.

Bowie hield die avond ook een speech die later legendarische allures zou aannemen. Het hele spektakel werd vastgelegd op film en in 1983 uitgebracht als concertfilm en live album. Wie die unieke beelden en concertfragmenten nog eens wil horen, voelen en zien krijgt daar in juli de kans toe, want dan wordt de digitaal opgekalfaterde concertfilm wereldwijd in de betere cinemazalen getoond.