Vanavond in AB: de dronken zeemansliederen van Flogging Molly

Het verhaal van Flogging Molly begint in de jaren 80 bij zanger/gitarist Dave King. Hij was opgegroeid in Dublin, maar verhuisde voor zijn werk naar Los Angeles, Californië. Daar speelde hij eerst bij enkele metalbands, maar toen die wat op snelheid begonnen te komen, raakte King gedesillusioneerd door het grote muziekstudioapparaat. “Het was net prostitutie. Het was echt, echt vreselijk”, zou hij er in 2018 over vertellen aan The Irish News. Hij stapte uit de bands en besloot om zijn eigen muziekgroep op te richten, eentje die de traditionele Ierse muziek waar hij mee opgroeide zou combineren met de punk en hardrock waar hij nu naar luisterde. “Ierse muziek was altijd al punk voor mij. Het had misschien niet de elektrische gitaren, drums en bassen, maar de emoties waren dezelfde”, aldus King in 2022.

In het café Molly’s Malone ontmoette King de violiste Bridget Regan, met wie hij meteen een muzikale en persoonlijke klik had (de twee werden een koppel en huwden in 2008). Samen met nog enkele vrienden die ze toevallig leerden kennen, begonnen ze wekelijks op te treden in het café, waar ze uiteindelijk hun band naar zouden vernoemen. Flogging Molly bouwde al snel een fanbase op onder de vaste stamgasten van het café, maar geld voor een eerste plaat was er nog niet, dus bleef die nog even uit. In 1997, na jaren elke maandag Molly’s Malone op stelten te zetten, plaatsten ze tijdens een van die optredens een microfoon op het podium en eentje in het publiek. Het resultaat was hun allereerste album: ‘Alive Behind the Green Door’, een rommelig doe-het-zelf liveplaatje met een bedenkelijke geluidskwaliteit, maar vol punk-spirit.

Die eerste plaat was een experiment, maar bewees wel dat het concept van Flogging Molly kon werken. ‘Alive Behind the Green Door’, waarop de band enkele covers bracht, maar ook het later immens populaire ‘If I Ever Leave This World Alive’, opende deuren naar de rest van de muziekindustrie. “Voor we het wisten, waren we in Chicago met Steve Albini (producer die werkte met onder anderen Nirvana, Pixies, PJ Harvey, Jimmy Page en Robert Plant, red.). Het was echt ongelooflijk”, herinnert King zich.

De deuren waren geopend, maar dat betekent niet dat alles vanaf dan vlot verliep. Flogging Molly bleef bewust bij een onafhankelijk label zodat ze helemaal hun eigen ding konden doen, maar dat resulteerde erin dat veel grote namen in de business dachten dat de band nooit groot zou worden. “Heel lang zeiden mensen ons dat we gewoon een gimmick waren”, aldus accordeonspeler Matt Hensley. “Wat wij deden, Ierse rock, kon volgens hen gewoon niet werken.” In die tijd bestonden er wel andere bands die in hetzelfde genre speelden als Flogging Molly – The Pogues voorop – maar die hadden vooral succes in Groot-Brittannië. En laat daar nu net het schoentje wringen voor King en de zijnen.

Zodra Flogging Molly wat bekendheid begon te vergaren en op een eerste tournee kon vertrekken, wilde Dave King naar zijn geboorteland terugkeren om daar muziek te maken. Maar hij mocht de Verenigde Staten niet verlaten. Terwijl hij aan het werk was in Los Angeles, veranderde de wetgeving omtrent zijn visum. Als hij het land verliet, zou hij tien jaar lang niet terug mogen komen naar de Verenigde Staten. Acht jaar lang kon Flogging Molly alleen maar optreden in de V.S., waardoor de band in Ierland geen fans kon vergaren en er zelfs de reputatie kreeg geen echte Ierse band te zijn. Dat deed King, een volbloed Dubliner, merkbaar pijn. Op het allereerste studioalbum, ‘Swagger’ (2000), zijn die heimwee en melancholie duidelijk te horen in nummers als ‘These Exiled Years’ en ‘The Worst Day Since Yesterday’.

Na die acht lange jaren trokken King en de zijnen dan eindelijk naar Ierland, waar ze in 2008 het album ‘Float’ schreven en opnamen. Het was hun vierde studioalbum en volgens recensenten hun meest gevarieerde en volwassen plaat tot dan toe. De energieke, door sloten Guinness aangespoorde onbezonnenheid van weleer maakte plaats voor wat meer doordachte en persoonlijke songs. Zo gaat ‘From the Back of a Broken Dream’ over de behandeling van oorlogsveteranen en nemen ‘Man with No Country’ en ‘Requiem for a Dying Song’ het Amerikaanse kapitalisme – waar ze zelf meermaals tegenaan botsten – op de korrel.

Vandaag, zo’n dertig jaar nadat de band gevormd werd, brengt Flogging Molly nog steeds nieuwe muziek uit. Hun fans zitten verspreid in de V.S., Europa en Azië, die Ierse fanbase wisten ze uiteindelijk nooit helemaal uit te bouwen. Voor hun recentste album, ‘Anthem’ (2022), sloegen ze weer de handen in elkaar met Steve Albini, die hun eerste twee studioplaatjes producete. Hij is en blijft de architect van enkele van hun grootste hits, zoals het feestelijke ‘The Devil’s Dance Floor’ en het anthem ‘Drunken Lullabies’ – nog steeds de nummers waarmee ze tijdens elk optreden het publiek in hogere sferen brengen.

Flogging Molly speelt vanavond in de Ancienne Belgique. Klik hier voor info en tickets.