Sparks: 50 jaar underground, nu groter dan ooit

Russell Mael is een ietwat flamboyante glamzanger met een uitstekende falsetto en een enthousiaste podiumpresence. Ron Mael is een keyboardspeler met een klein snorretje en de uitstraling van een psychotische belastingcontroleur, maar ook een briljante songschrijver die graag de grenzen van de popmuziek aftast. Samen zijn ze de tegenstrijdige gezichten van Sparks, een band die sinds het debuutalbum in 1971 schipperde tussen dansbare poprock en vreemde muzikale experimenten. Op het podium schetsten ze een enigmatisch beeld. Voor de een waren ze geniaal, voor de ander waren ze een bende gekken.

Na de release van het eerste album ‘Sparks’ kende de band wat succes. Het nummer ‘This Town Ain’t Big Enough For Both Of Us’, dat op het derde album uit 1974 stond, bezorgde hen een ware hit. De broers werden onder andere uitgenodigd om hun muziek te spelen in het programma ‘Top of the Pops’ en bereikte de tweede plaats op de Britse charts. Heel Europa was even in de ban van de twee broertjes Mael.

De airplay bracht wat naamsbekendheid met zich mee, maar Sparks was toch net iets te vreemd om de nieuwe Beatles te worden. Wie wel helemaal overtuigd was van hun talent: andere artiesten! Morissey, Beck, Joey Ramone, Devo, Alex Kapranos van Franz Ferdinand en zelfs Paul McCartney brachten allemaal hulde aan Sparks, een band die met hun risico’s talloze andere artiesten wisten te inspireren. Vaak kregen ze de ondertitel “your favourite band’s favourite band” mee. Producer Jack Antonoff sprak de gevleugelde woorden: “All pop music is re-arranged Sparks.”

Vijftig jaar lang bleef Sparks inspireren, experimenteren en innoveren. Hun avant garde poprock uit de jaren 70 maakte plaats voor swingmuziek in de stijl van de jaren 20, semi-klassieke muziek en westcoast surfrock. En met de veranderingen van genre ging vaak een verandering van bandleden gepaard. Naast de twee broers, die de enige vaste leden van Sparks zijn, speelden al 28 muzikanten afwisselend mee.

De gebroeders Mael waren altijd meer bezig met vernieuwing dan met het tevreden houden van een publiek en misschien bleven ze net daardoor al die jaren een cultband, zonder ooit echt de erkenning te krijgen die ze duidelijk verdienden. In 2021 kwam daar verandering in door twee grote gebeurtenissen. De broers werden ingehuurd om de muziek te schrijven voor Leos Carax’ eigenzinnige musicalfilm ‘Annette’ – de openingsfilm van het Filmfestival van Cannes dat jaar – en filmmaker Edgar Wright (‘Shaun of the Dead’, ‘Baby Driver’) besloot een documentaire te maken over hen.

Die film, 'The Sparks Brothers', werd meer dan een gewoon overzicht van de carrière van Sparks. Verschillende artiesten, van bassist Flea tot komiek Patton Oswalt, doen erin uit de doeken waarom de cultband zo invloedrijk is. Anekdotes van achter de schermen komen tot leven aan de hand van animatiefilmpjes die duidelijk maken hoe gek het er indertijd aan toe ging. En de broers zelf komen ook aan het woord, waardoor ze na vijftig jaar carrière eindelijk wat meer inkijk geven in wie ze eigenlijk zijn, zonder ooit de waas van mysterie helemaal te verliezen.

Sparks was weer helemaal in de mode, en ze werkten nog aan iets groots. Eind mei verscheen het album ‘The Girl is Crying in her Latte’, hun meest besproken album in jaren. Na hun vertrek bij het label Island Records 47 jaar geleden is het hun eerste release via het populaire label. Hun muziek gaat weer in de richting van de popmuziek, nog steeds met een hoek af, maar zeker niet te experimenteel voor een maistreampubliek.

Ook de videoclip van de gelijknamige single, waarin actrice Cate Blanchett vol enthousiasme danst op de muziek van de broers, trok heel wat bekijks. Dat alles zorgt ervoor dat Sparks momenteel groter en populairder is dan ooit. Maar wie weet hoe lang dat zal duren, want populariteit kan de broers echt niets schelen…

Wie Sparks eens in het echt wil zien, kan op 20 juni terecht in het Koninklijk Circus in Brussel.