The sound of ... all-female bands!

Vierkoppige dance-rock band uit Londen, die zich laat beïnvloeden door zowat alle muziekstijlen die de laatste decennia hot waren. Denk aan dance-rock in een blend met Latijnse ritmes, Turkse psychedelische rock, disco, funk en sixties surf rumble. En niet te vergeten een heel scala aan jaren 80 gitaarstijlen - van lichte tanden-metal pyrotechniek tot heldere Afro-popachtige rimpelingen en dream-pop wervelingen. Staan tegenwoordig op alle grote festivals, waar ze met een zekere cool-ennui weides in vuur en vlam zetten.

Belgisch en winnaars van de meest recente HUMO's Rock Rally. Wat begon als het intieme slaapkamerproject van Catherine Smet (zang, gitaar), groeide uit tot een volwaardige band met Caitlin Talbut op bas, Mo Govaerts op drums en gitariste Amina Parago. Ondanks hun verschillende achtergronden en stijlen ontstond er meteen een band tussen de vier, zowel op als naast het podium. Won drie grote muziekwedstrijden: HRR, Sound Track en De Nieuwe Lichting en speelt sindsdien talloze club- en festivalshows. BLUAI haalde zelfs een billboard op Times Square als ambassadeurs voor de Spotify Equal-campagne voor meer vrouwen in de muziek. Terecht!

Londens pop R&B trio dat is grootgebracht in de muzikale kassen van een groot label. Sinds hun debuutsingle 'Cardboard Box' (2022) sleepten ze al verschillende onderscheidingen in de wacht. Zo wonnen ze de Brits Rising Star award en zijn ze de eerste meidengroep die de BBC's Sound of ... poll won. Met hun zusterlijke vibes en speelse teksten zijn ze meer de prinsessen van het volk dan verheven koninginnen.

Met hun catchy, brutale mix van punk en pop en hun feministische standpunt zet Dream Wife de empowerende attitude van The Slits, Debbie Harry, Yeah Yeah Yeahs en Le Tigre verder. Slimme songs en overvloedige hooks en een stem om u tegen te zeggen. Dream Wife grossiert in manifesten over genderrollen, lichaamsbeeld en identiteit. Ze staan er, maar niet op de pedante manier. Hun eerste EP's focusten op punkkracht, maar met 'So When You Gonna ...' uit 2020 werd hun bereik uitgebreid met tedere, trage liedjes en weinig besproken onderwerpen, zoals miskramen. Steunden goede doelen zoals Girls Rock London en werkten met volledig vrouwelijke creatieve teams. Bam!

Trio uit Vancouver dat ontstond in 2012 met warme fuzz-pop die het midden houdt tussen jaren 90 slacker rock, power pop en kiwi pop. Zangeres/drummer Jen Twynne Payne, bassiste/zangeres Sydney Koke en gitariste Courtney Gavin brachten in 2013 hun titelloze debuut uit op de Canadese indie Hockey Dad. Al snel werd hun muziek opgepikt in de VS, Japan en Oceanië. Zo tekenden de Courtneys bij het label dat hen het meest beïnvloed had, het Nieuw-Zeelandse Flying Nun Records. In samenwerking met producer Jordan Koop in zijn eilandstudio, Noise Floor Recording, nam de band de opvolger - The Courtneys II - op, die 'Flying Nun' in februari 2017 uitbracht. Checken!

Akkoord, de drummer is (soms) een man. Niet erg! De zussen van HAIM verbinden de puntjes tussen rock uit de jaren 70, synthpop uit de jaren 80 en R&B uit de jaren 90 en vernieuwen de tradities met een frisse insteek. Toen ze in 2013 hun debuutalbum 'Days Are Gone' uitbrachten, waren ze al ervaren multi-instrumentalisten. Die verfijning - en hun talent voor hooks - leidde tot sterke verkoopcijfers, lovende kritieken en een Grammy-nominatie. HAIM etaleert op elke plaat kunde, met een groot gevoel voor harmonie en geraffineerde pop.

Gewapend met brutale, geestige teksten en killer hooks verpletterden ze de Britse muziekscene met een vloedgolf aan oorverdovend lawaai. De solide reputatie van Panic Shacks vindt zijn oorsprong in de rauwe, onverbloemde live shows en off-kilter songs. Kregen al support van BBC Radio 1, BBC Radio 6 Music, Huw Stephens, Jack Saunders, Radio X, Bob Vylan, en PRS. En ze stonden al op prestigieuze podia als Green Man Festival, Liverpool Sound City, Cardiff Castle en 2000 Trees Festival. NME had er niets dan lof voor: "Deze punkband uit Wales is een vrolijke openbaring: ze deen de persoonlijkheid van hun voorgangers uit de jaren '70 - The Slits, The Raincoats - maar hun geluid is zo geanimeerd en kleurrijk dat ze doen denken aan een groep vrienden die in een grote speelhal tekeergaan. Hun opzwepende groepszang nodigt iedereen die dezelfde frustratie voelt over de huidige stand van zaken uit om samen de wereld op zijn kop te zetten - en ondertussen een paar keer flink te lachen."

Forissies is een feministische electro-punk band die haar woede over de maatschappij, verkrachters, exen, ego, seksisme, kapitalisme, bourgeoisie, neo-liberalisme, vaders, fascisme, individualisme, ... deelt met al wie het wil horen. Vier vrouwen aan het front, in samenwerking met OHN (beatmaker). De revolutie is nog niet voorbij! Uit Brussel, en nu overal keet aan het schoppen ...

Ontstaan in 2016, in Sydney. Zangeres Sophie McComish en drummer Cecil Coleman waren eerst. Toen kwamen Anabel Blackman en Georgie Wilkinson-Derums erbij. "We hadden echt geluk dat we elkaar vonden", aldus Blackman. "Sydney kan een erg moeilijke plek zijn om vrienden te maken. Als je wat ouder bent en je hebt nooit echt instrumenten gespeeld, is het moeilijk om al die stukjes bij elkaar te leggen." De band begon op te treden en kreeg al snel een trouwe schare fans. Hun ongebreidelde shows leverden hen boekingen op in het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten. De rechttoe rechtaan getitelde 'EP1' en 'EP2' volgden in 2018 en 2019, uitgebracht via Partisan Records, de thuisbasis van IDLES en Fontaines D.C. en Inertia Music. Booyaaaa!

Het project van jeugdvriendinnen Rosa Walton en Jenny Hollingworth. Let's Eat Grandma's grensverleggende pop komt voort uit hun intuïtieve creatieve verbinding. Hun debuutalbum 'I, Gemini' (2016) staat vol songs uit hun vroege tienerjaren, en werd geïnspireerd door hitparades, sprookjes van Grimm en artiesten als Björk en Kate Bush. De heldere synthpop van het bejubelde 'I'm All Ears' (2018), is verfijnder, maar niet minder uitbundig, terwijl de oprechte liedjes op 'Two Ribbons' (2022) de veranderingen en verliezen weerspiegelen die de band tussen Hollingworth en Walton hebben veranderd, maar niet verbroken.

Een van deze bands aan het werk zien? Kan zeker. Voor HAIM moet je er wel even voor naar Londen (28/08). Voor Bluai hoef je je gelukkig niet zo ver te verplaatsen. Die band is deze zomer te zien op Dranouter Festival en Pukkelpop. Wat de andere bands betreft: check hun socials en laat je verrassen!