De opmerkelijke metamorfose van Christine & the Queens

Onder de naam Christine and the Queens beleefde Héloïse Adélaïde Letissier hoogdagen in 2014, bij de release van zijn eerste album ‘Chaleur humaine’. Van de plaat werden meer dan een miljoen exemplaren verkocht. In 2016 werd Letissier door Vanity Fair genoemd als de meest invloedrijke Franse persoonlijkheid ter wereld. Als visitekaartje kan dat tellen.

In 2018 kwam zijn tweede album uit, dat vooral in Engelstalige landen hoge toppen scheerde. De zanger speelde onder de naam Chris met ambiguïteit over zijn geslachtsidentiteit en nam dit nieuwe imago aan om een onderdrukte vrouwelijkheid te herdefiniëren en om “een macho- en fallocentrische maatschappij” in vraag te stellen.

De plaat werd door de toonaangevende Britse krant The Guardian uitgeroepen tot ‘Album van het Jaar’. Zijn eerste single ‘Damn, dis-moi / Girlfriend’ werd door Time Magazine uitgeroepen tot ‘beste song van het jaar 2018’, The New York Times wijdde dan weer zijn voorpagina aan de videoclip. In 2020 noemde de Britse krant The Times zijn concert op Coachella één van de beste optredens in de geschiedenis.

Kortom: Redcar kan al heel wat adelbrieven voorleggen op z’n 34ste. Toch besloot hij om te breken met z’n glanscarrière als Christine and the Queens. Ergens in 2020 zag de artiest een rode auto terwijl hij door de straten van Los Angeles liep. Een paar dagen later zag hij een tweede. Een paar dagen later nog één. Na de dood van zijn moeder in 2019 – een gebeurtenis die hem ontredderd en verweesd achterliet – begon hij die waarnemingen op te vatten als een vreemd, bijgelovig teken.

“Het was alsof een engel zijn magie in mijn wereld strooide”, zegt hij in november 2022 in Vogue. “Het is mijn keuze om in deze vreemde, prachtige poëzie te leven, en Redcar staat symbool voor die keuze.”

De langzame onthulling van zijn nieuwe identiteit, Redcar, was gehuld in mysterie, opgebouwd via cryptische berichten op sociale media of beelden die op Instagram verschenen in de vorm van een aantal opvallende figuren: een Patrick Bateman-achtige zakenman in krijtstreeppak met een enkele rode leren handschoen, een Jean Genet-matroos bedekt met body glitter, een kokette dominatrix met rode lippenstift, een bokser in een kanten beha, een minnaar en een vechter.

Acht jaar na ‘I'm a Man Now’ op ‘iT’, het openingsnummer van zijn debuutalbum, omarmde hij eindelijk volledig zijn identiteit als transman. “We hebben allemaal karma en angsten, en deze maatschappij is nog steeds geen veilige plek voor mensen die aan de norm ontsnappen”, stelt hij in Vogue.

Waar Redcars vorige platen grossierden in pakkende popmelodieën en strakke, messcherpe productie, is zijn nieuwste album bewust wat ruwer rond de randen. Dat wil niet zeggen dat er geen lekkere popnummers op staan, zoals het onweerstaanbare refrein van de bitterzoete lofzang ‘Rien dire’ of het buitengewone ‘Je te vois enfin’, waarop zijn stem is gedrenkt in een sacrale galm op een bedje van een dreunende drumbeat en wervelende achtergrondzang die doet denken eighties poptitanen Depeche Mode en Alphaville.