Hoe de verrijzenis van Woodstock in 1999 uitdraaide op een fiasco

Onderbemande security, ontoereikende watervoorzieningen, tropische temperaturen, te weinig douches, schandalig hoge prijzen voor eten en drank, een overvloed aan drugs, laveloze en ongeremde frat boys die barsten van testosteron en heel veel naakt: het bleek een toxische cocktail op Woodstock ’99. Wat een mooie hulde aan de originele Woodstock en een knallend einde van het millennium moest worden, draaide uit op een regelrechte nachtmerrie.

Verkrachtingen, grensoverschrijdend gedrag, rellen, brandstichting, vallende geluidstorens, ontploffende vrachtwagens, plunderingen: het festival eindigde in mineur, en da’s nog zacht uitgedrukt.

Woodstock ’99 leek in niets op het origineel. Vooreerst was de setting helemaal anders: het festival vond plaats op het tarmac van de verlaten luchtmachtbasis Griffiss Air Force Base in Rome, in de Amerikaanse staat New York, 160 km verwijderd van het oorspronkelijke Woodstockterrein. Dat troosteloze decor was voor veel festivalgangers – vooral jongeren die gelokt werden door het romantisch beeld van Woodstock 1969 – al bij aankomst een desillusie.

Daarnaast zorgde de drukkende hitte, met temperaturen die opliepen tot boven 38 graden Celsius, ervoor dat het tarmac opwarmde. Het publiek, dat alle drank en eten had moeten afgeven aan de ingang, snakte naar water. De eet- en drankstandjes op het terrein waren echter uitbesteed aan een extern bedrijf, die de prijzen torenhoog zette. Als alternatief trokken ze in overvolle bussen naar de bescheiden winkelgebieden van Rome, waar de winkels te kampen hadden met lange rijen en de voorraad beperkt was. Er was ook niet genoeg ruimte voorzien op grasvelden voor de vele kampeerders om hun tenten op te zetten. Sommigen namen hun toevlucht tot kamperen op asfalt. De oostelijke en westelijke podia lagen 3,7 km uit elkaar, waardoor de festivalgangers onder de brandende zon over een ellenlange strook heet beton moesten lopen. Bovendien waren er te weinig schaduwplekken aanwezig. 

MTV-presentator Kurt Loder schetste de sfeer in USA Today: “Om binnen te komen word je gefouilleerd om er zeker van te zijn dat je geen water of voedsel bij hebt, opdat je zeker bij hun schandalig dure kraampjes zou kopen. Je wentelt je in vuilnis en menselijk afval. Er heerste een voelbare stemming van woede.”

De hygiëne liet inderdaad te wensen over: er waren onvoldoende wc’s en douches voor de meer dan 400.000 bezoekers, waardoor de bestaande faciliteiten al gauw onbruikbaar werden door het intensieve gebruik. Er ontstonden ellenlange files bij de gratis waterfonteinen, totdat frustratie ertoe leidde dat enkelingen de leidingen kapot sloegen om het midden van die rij van water te voorzien, waardoor grote modderkuilen ontstonden. Bovendien waren er te weinig vuilnisbakken voorzien, waardoor het hele terrein al snel bezaaid lag met afval.

De groeiende frustratie van het publiek culmineerde in geweld en vandalisme, onder meer tijdens en na het zaterdagavondoptreden van Limp Bizkit. Enkele heethoofden – opgehitst door leadzanger Fred Durst – braken de triplex omheining rond het terrein af tijdens het nummer ‘Break Stuff’. In de nasleep van dat optreden werden ook verschillende aanrandingen gemeld. Vele misnoegde festivalgangers besloten nog voor de slotavond huiswaarts te keren.

Tijdens die slotavond escaleerde het geweld. Enkele medewerkers van de organisatie hadden het lumineuze idee opgevat om massaal kaarsen uit te delen aan het publiek. Bedoeling was om een wake te houden tijdens het concert van headliner Red Hot Chili Peppers. Sommigen gebruikten de kaarsen om her en der op het terrein grote vreugdevuren te stichten. Mensen dansten in cirkels rond de vuren. Honderden lege plastic waterflessen waarmee het grasveld bezaaid was werden gebruikt als brandstof. Afgebroken triplex panelen van de omheining werden onder luid gejoel op de vlammen gegooid.

Tijdens de set van Fatboy Slim in de rave area, onder een vliegtuighangar, reed een vrachtwagen per ongeluk het terrein op. Achter het stuur zat een laveloze man, in de laadruimte lag een halfnaakt meisje.

Intussen bleef een klein deel losgeslagen, opgefokte amokmakers de rest van het publiek opjutten. De massa onruststokers zwol zienderogen aan. Frustratie zette zich om in losbandig en roekeloos kuddegedrag. Geldautomaten werden omgegooid en opengebroken, trailers vol merchandise en apparatuur werden opengebroken en geplunderd en verlaten verkoopkraampjes werden in brand gestoken. De brandweer weigerde in eerste instantie om uit te rukken omdat het publiek ‘te wild’ was. Mensen probeerden om kranen en geluidstorens neer te halen. Twaalf aanhangwagens en een busje gingen in vlammen op. Er vielen zes gewonden.

Na enige tijd arriveerde er een grote troepenmacht van de New Yorkse staatspolitie, lokale politieagenten en diverse andere ordehandhavers. Toen de rust weergekeerd was, was de ravage niet te overzien. Het festival werd niet alleen afgebrand door bezoekers, ook de media spaarden hun kritiek niet. Er kwam tot dusver geen nieuwe editie van Woodstock.

Ontdek ‘Trainwreck: Woodstock ’99’ op Netflix. Meer info over de tv-optie 'Pickx All Stars' (inclusief Netflix) of het Netflix-aanbod via Proximus Pickx vind je hier terug.