STAKE op Graspop: "De eerste keer Marquee was voor mij als de geboorte van een kind: levensveranderend"

Dag Brent. Sinds jullie winst op Humo’s Rock Rally in 2008 hebben jullie op zowat elk festival in België opgetreden. Wat is volgens jou het DNA van Graspop MM?

Brent Vanneste: “Ik heb altijd een heel warm gevoel gehad op de wei van Graspop. Het cliché is waar: er is echt een connectie tussen metalfans. Je voelt je keihard verbonden, want iedereen is er fan van extreme muziek. In eender welk subgenre van metal is er wederzijdse liefde, respect en warmte onder de fans, zonder zelfs één woord te zeggen tegen elkaar. Dat vind ik zo prachtig aan metal. Die atmosfeer heerst trouwens ook in andere extremere genres, zoals de gabber- of terrorcorescene: je bent omringd door gelijkgestemden, waardoor je meteen die verbinding voelt met alle aanwezigen op het festival. Voor de buitenwereld is die muziek teringherrie. (lacht)”

Jullie zijn inmiddels habitués op de affiche van GMM. Wat is jouw meest memorabele Graspop-ervaring?

“Onze vuurdoop als act op Graspop MM in 2008 was werkelijk niet normaal. We waren toen 16, 17 jaar. Een volle tent, net de Rock Rally gewonnen; je voelde die nieuwsgierigheid in het publiek naar die snotneuzen op het podium. Dat was een mijlpaal in onze carrière. De eerste keer Marquee op Graspop in 2013 was ook een hoogtepunt. Da’s een tent van 12.000 man, hé! Vanop het podium zie je een kolkende massa voor je. Als je dan het podium opwandelt en beseft dat je dat publiek vijftig minuten lang moet entertainen: adembenemend. Een levensveranderende gebeurtenis, noem ik dat. Voor anderen is dat de geboorte van een kind, bij mij is dat die eerste keer Marquee. Echt waar.”

Heb je zelf kinderen?

“Nee. Ik heb op Graspop gespeeld hé, da’s niet nodig. (lacht) Ik heb wel een pluszoontje, dus mijn vaderlijke rollen zijn helemaal ingevuld.”

Er bestaan veel vooroordelen over ‘de metalhead’: ruige, headbangende, rebbelerende hooligans. Stel dat beeld eens bij.

“Die metalheads zijn toch wel één grote bende kieszakken. Ze stinken en zuipen echt fucking veel. Dus die vooroordelen kloppen eigenlijk wel. (lacht) Nee, even serieus: metalheads hebben peperkoeken hartjes. Ze zien er stoer uit en moshen als de beesten, maar zijn vanbinnen soft en bang van zaken die ze niet altijd durven toegeven. Ik vind die combinatie heel cool. Tijdens het kijken naar een metaloptreden vraag ik me ook vaak af: wat schuilt er achter het masker van die frontman? Wat zijn zijn diepste gevoelens en verlangens? Vanwaar komt al die heftigheid?”

Vanwaar komt jouw ‘heftigheid’?

“Da’s bij mij ontstaan op heel vroege leeftijd. Als ik mijn versterker helemaal opendraaide, zware muziek speelde en screamde, merkte ik dat ik de rest van de week veel chiller en veel minder opgefokt was. Ik was toen veel helderder in mijn hoofd. De grote frustraties van het leven waren gekanaliseerd. Metal is mijn ultieme uitlaatklep, en ik merk hetzelfde bij heel veel collega-muzikanten. Metal is een noodzakelijkheid in hun leven.”

Kennen jullie een andere band die dezelfde muziek belijdt als jullie ‘atmosferische grungecore’?

“Niet direct. Tegenwoordig bestaan er zoveel verschillende subgenres en cross-overs, dat het moeilijk is om er één iets uit te pikken. We worden wel beïnvloed door bands als Amenra en Brutus en ter ziele gegane bands als Hitch. Die laatste is dan weer totaal geen metal maar eerder noise/grungerock. Er is trouwens ook veel wederzijdse beïnvloeding en kruisbestuiving tussen al die Belgische metalbands.”

Rep je op 16 juni naar de festivalweide van Graspop Metal Meeting om STAKE aan het werk te zien!