Vandaag zou Kurt Cobain 55 jaar geworden zijn

In StuBru’s Tijdloze Top 100 prijkte ‘Smells Like Teen Spirit’ jarenlang op nummer één. De song betekende begin jaren 90 de doorbraak voor Nirvana, dat overigens eerst bedenkelijke namen als Pen Cap Chew, Ted Ed Fred, Skid Row en Fecal Matter had. Het rauwe geluid van de hoofdsingle uit hun tweede album 'Nevermind' zorgde ervoor dat de band ineens in het middelpunt van de belangstelling stond. Grunge kwam aan de oppervlakte en werd ineens gebombardeerd tot dominant genre op radio en tv. Ook andere grungegroepen zoals Pearl Jam, Alice In Chains en Soundgarden zagen hun populariteit toenemen. De 'teen spirit' verwees eigenlijk naar een deo die een liefje van Cobain gebruikte, maar Cobain zelf vatte het op als een soort revolutionaire slogan.

Als hevige tegenstander van seksisme, racisme en homofobie ging hij zelfs zo ver om in het begeleidend boekje van het compilatiealbum ‘Incesticide’ de volgende waarschuwing te schrijven: "If any of you in any way hate homosexuals, people of different color, or women, please do this one favor for us-leave us the fuck alone! Don't come to our shows and don't buy our records." Zijn politieke en sociale engagement leverde hem zelf doodsbedreigingen op van een groepje anti-abortusactivisten, toen hij meedeed aan Rock for Choice.

Ook Cobain ontsnapte niet aan de verleidingen van drugs. Na wat experimentatie met drugs kwam hij in 1986 voor het eerst in aanraking met heroïne, maar daar raakte hij pas in de laatste jaren van zijn leven zwaar aan verslaafd. Cobain had een zwakke gezondheid en leed aan een chronische vorm van bronchitis en een chronische maagaandoening die hem hevige pijnen bezorgde. Toen hij merkte dat heroïne de pijn deed ophouden, begon hij de drug te gebruiken om van zijn maagproblemen verlost te raken. Maar Cobain werd in die laatste jaren ook geplaagd door depressies. Hij worstelde met zijn roem (die hij moeilijk kon verzoenen met zijn undergroundroots) en zijn imago, met de professionele druk en met de persoonlijke problemen tussen hem en zijn vrouw Courtney Love. Dat leidde tot die fatale dag op 5 april 1994.

De erfenis van Kurt Cobain en Nirvana is niet te onderschatten. In de jaren na zijn vroegtijdige dood werd Cobain beschreven als een van de grootste rockiconen uit de alternatieve muziekgeschiedenis. Rolling Stone rangschikte hem als twaalfde beste gitarist en 45ste beste zanger aller tijden. MTV zette hem op zeven in hun lijst van ‘22 Greatest Voices in Music’. In zijn geboortestad Aberdeen werd in juli 2009 nog een monument opgericht ter ere van Cobain. En Gus Van Sant baseerde zijn film ‘Last Days’ (2005) op de laatste uren van Cobain. De rockster, in de film Blake genoemd, wordt daarin vertolkt door Michael Pitt. Blake is in de film een introverte rockster die zich ver van de buitenwereld isoleert in een plattelandshuis. Zijn vrienden, manager en platenlabel zijn de hele film lang op zoek naar de muzikant, hoewel die niks liever wil dan elk contact vermijden. Pas helemaal op het einde slaagt Blake erin zich te bevrijden van zijn nepvrienden en, misschien nog belangrijker, van de verplichtingen des levens.

Elk jaar nog zakken fans op 5 april af naar het Viretta Park nabij Cobains vroegere huis bij Lake Washington om zijn leven en zijn muziek te herdenken. Ook tal van bands, zoals Silverchair en Blink 182, zijn op de een of andere manier beïnvloed door Nirvana.

En wie dacht dat de jonge generaties Cobain al lang vergeten zijn, slaat de bal mis. Zijn albums circuleren nog altijd met ‘the speed of light’ op scholen en nog altijd gaan de jongelui graag compleet loos op Nirvana. Generation X, Y of Z, het maakt niks uit. Nirvana is wel degelijk bestand tegen de tand des tijds en blijft telkens nieuwe generaties aanspreken.