Waarom ‘Mosul’ hoog op je watchlist zou moeten staan

Een oorlog ziet er aan de buitenkant altijd uit als een onmenselijk monster waarin geen winnaars zijn, maar voor zij die erin strijden en leven is het gevecht vaak persoonlijk en betekenisvol. Dat is ook het uitgangspunt van ‘Mosul’, een film die het conflict tegen IS in Irak een gezicht geeft in de vorm van het SWAT-team Nineveh.
 
Het scenario is gebaseerd op een artikel dat in 2017 in The New Yorker verscheen, met de naam ‘The Desperate Battle to Destroy ISIS’. Daarin verhaalt de journalist over het SWAT-team, waarin elk lid om persoonlijke redenen besluit om terug te vechten tegen IS, dat de intussen aan flarden geschoten stad Mosul al jarenlang bezet en waar een constante bloedige strijd woedt.
 
Matthew Michael Carnahan, de schrijver van films als ‘Deepwater Horizon’ en ‘World War Z’ interpreteerde het artikel voor zijn scenario. Voor het eerst nam hij ook plaats in de regisseursstoel. Het resultaat is een film die het conflict in Mosul toont vanuit het diep menselijke perspectief van de mannen die geleden hebben onder de oorlog en vechten voor het behoud van hun land. Ze trekken van huis tot huis, steeds dieper de stad in, en tussen de kogelregens en de granaten in, verbroederen ze rond een soapserie of een sigaret. Maar wat hun missie eigenlijk is, dat komen we pas in de slotscènes te weten.

Woorden die in recensies steeds terugkeren zijn “aangrijpend”, “meeslepend” en “ontroerend”. Dat is voor een deel ook te danken aan de acteerprestaties van Suhail Dabbach en Adam Bessa, die beiden al ervaring hebben met de betere oorlogsfilm. De eerste acteerde in ‘The Hurt Locker’, de tweede in ‘Extraction’.
 
Bij de producers vinden we twee wel erg bekende namen: de broertjes Anthony en Joe Russo. Zij regisseerden enkele Marvel-films, waaronder ‘Avengers: Infinity War’ en het vervolg ‘Endgame’. Zij werden geprikkeld om de film te produceren omdat het scenario Irakezen toont als helden, zonder dat ze een Amerikaanse redder nodig hebben om een conflict te winnen. En dat is voor een Amerikaans geproduceerde film erg zeldzaam.
 
Wanneer de Amerikanen in ‘Mosul’ ter sprake komen, worden ze – terecht – gezien als buitenstaanders die hun eigen belangen komen verdedigen. Degenen die de echte strijd moeten leveren, zijn de lokale helden. De film zet dus Iraakse perspectieven op de voorgrond. Er is nergens een Amerikaans personage te bespeuren dat de afspiegeling moet zijn van het publiek en uiteindelijk de boel redt – een val waar jammer genoeg veel Hollywoodfilms in trappen. Daarnaast is er het feit dat er in de film enkel Arabisch wordt gesproken, en dus geen Engels met een zwaar accent. ‘Mosul’ toont hoe het er echt aan toe gaat.

Waar wacht je nog op? 'Mosul' is nu te bekijken op Netflix.