Arsenal: een depot aan beklijvende muziek.

Oké, dat is niet helemaal waar, maar de band heeft wel dezelfde naam als de Engelse ploeg. En daar houdt de vergelijking wel op, tenzij je een common ground vindt in de meute mensen die beiden op de been kunnen brengen. Want Arsenal speelt steevast voor een uitverkocht huis. En dan hebben we het dus over de band. Passages op alle grote festivals te lande hebben een gelijkaardig scenario: na een klein half uur gaat het dak er gewoon af, ook als er geen is.

De bron en de benen
Frontmannen Hendrik Willemyns en John Roan lijken wel ergens een bron gevonden te hebben waar de hits zomaar uitstromen. Hun eerste hitje – nog voor ‘Mr. Doorman’ – was ‘A Volta’, een op Braziliaanse leest geschoeide lounge-dancetrack die meteen aangaf waar het de heren om te doen was: de benen in beweging krijgen.

Hey, gast! 
Met ‘Mr. Doorman’ kwam de grote doorbraak (een song uit ‘Oyebo Soul’, een plaat die vol hits lijkt te staan) en effenden de heren het pad naar de grote deur der festivals. ‘Outsides’ – het tweede album – bleek alweer een schot in de roos, niet het minst om het concept: elke song werd gezongen door een gastzanger. Passeerden onder meer de revue: Aaron Perrino (van The Sheila Divine), Gabriel Rios en Mario Vitalino dos Santos. Voor ‘Lotuk’ herhaalden ze het principe – met groot succes. Intussen kwam er de documentairereeks ‘Paper Trails’ en het album ‘Lokémo’.

Recht de geschiedenis in 
Meer? Lots! Maar laten we het hierbij houden: met de opvolgers ‘Furu’ (2014) en het meest recente album ‘In the Rush of Shaking Shoulders’ (2018) wist Arsenal zich een plek op te eisen in de vaderlandse annalen van de popgeschiedenis.

Nieuw genre? 
Willemyns en Roan: quite the tandem. Beide heren kwamen uit een ander circuit voor ze met Arsenal startten. Roan zat in de rockscene, Willemyns meer in de dance. Ze koppelden hun goesting in iets anders samen en kwamen op de proppen met ‘Oyebo Soul’ (bleekschetenziel). Dat plaatje werd wereldwijd goed ontvangen ("focused and unpredictable at the same time" – AllMusic). Op twee jaar tijd gingen er tienduizend exemplaren over de toonbank. De plaat kwam uit in Nederland, Japan, Spanje, Portugal en de VS.   

Band
Een duo in de studio. En live? Steevast aangevuld door een veelkoppige band, met stuk voor stuk getalenteerde muzikanten. Staat naast John Roan het publiek helemaal gek te maken: Leonie Gysel – uit een muzikale familie, ook haar zussen Kapinga en Eva zingen en broer Sam is drummer. Daarnaast zie je ook nog: Mirko Banovic, Dirk Loots, Matthias Bastiaens en Jan Roelkens. Vroeger stond Bruno Fevery van jetje te geven op gitaar, maar hij werd ingelijfd bij John Garcia’s Kyuss Lives! en speelt vandaag bij Arno.  

West
Over ‘Outsides’ zei de gekke/geniale/kierewiete/visionaire/de evenaar loopt door mijn.../vriend van Trump (schrap wat niet past) Kanye West: “Amazing!” Mooi compliment wel. Arsenal maal drie .  

Tragisch
Je hebt het leven niet in handen. Het lot bepaalt veel. Mario Vitalino dos Santos, de Braziliaanse Belg die de song ‘A Volta’ inzong en de zang verzorgde op ‘Saudade’, overleed vorig jaar in een tragisch verkeersongeval. Graag geziene kerel wel, die naast muziek ook capoeira beoefende en met de opbrengst van zijn muziek hielp om het leven in het dorp waar hij vandaan kwam beter te maken.  

 

Live
Hoe Arsenal live klinkt? Als een geoliede machine. Hoe je Arsenal live ervaart? Als een pletwals. Wie naar een concert gaat, neemt best een extra stel kleren mee: ofwel worden ze je van het lijf gerukt tijdens het wild om je heen dansen ofwel ben je zodanig bezweet dat je wel iets anders aan wil trekken.  

 

Walvis
Bijzondere clip bij een van de laatste songs – uit In the Rush of Shaking Shoulders – ‘Whale’.  

  

Drie keer Arsenal 

‘John en Hendrik zijn een koppel en Arsenal is hun baby.” Zegt Leonie Gysel in Belpop. Bekijk de volledige aflevering hier:  

 

Gus Roan? De vader van John Roan. En hij werd onder andere bekend met deze hit:  



Voor Lotuk maakte Arsenal een documentaire en gingen ze op bezoek bij de mensen die meezongen op de plaat. Zoals bij John Garcia.