Guns N' Roses: al meer dan 30 jaar een fenomeen

Vraag aan gelijk welke hardrock/metalfan of hij Guns N' Roses kent, en hij zal je antwoorden: "Ja, natuurlijk, makker! Wat dacht je, dat ik van de planeet Zork kwam?" Want Guns N' Roses, dat is een fenomeen. Het is een van de bands die kleur gaf aan de jaren '80 en '90 en die heavy metal/hardrock een lekkere kopstoot gaf. Akkoord, er waren momenten waarop Axl Rose en zijn kornuiten meer leken op levende shampooreclames (geföhnd haar was de max!)...



Maar ze hebben de wereld ook vergast op een aantal classics. Nou ja, een aantal... Hun eerste albums waren stuk voor stuk grote successen. Guns N' Roses is wat je noemt het exponent van een tijdgeest en ademt all things Los Angeles rock-'n-roll. Gesticht door Axl Rose en Tracii Guns die hun beider bands LA Guns en Hollywood Rose samengooiden en er een wereldband aan overhielden, aangevuld met Izzy Stradlin, Duff McKagan en Robbie Gardner.

Hun eerste plaat 'Appetite for Destruction' was niet enkel een schot in de roos: het verpulverde meteen het bull's eye. Een welgemikte worp die wereldwijd maar liefst 30 miljoen exemplaren verkocht. In tussentijd wisselde de band een aantal keer van leden, waaronder Slash en Gilby Clarke op de gitaar en Steven Adler en Matt Sorum op de drums. Going for gold, toch, want GNR (de officiële afkorting) releasete na 'Appetite' nog vier albums: 'G N' R Lies', 'Use Your Illusion I', 'Use Your Illusion II' en 'The Spaghetti Incident?'.

Vergeten we iets?

Ja, enorm veel, maar laat het ons hierbij houden: tussen 'Appetite for Destruction' en 'Chinese Democracy' (de laatste LP die Rose op de mensheid loste in 2008) ligt een heel leven, een pad bezaaid met successen en parels – 'Paradise City', 'Welcome to the Jungle', 'Patience', 'November Rain' – drug-related issues, processen, awards, and whatnot. Het belangrijkste: GNR still rocks.

Op uw muil!

GNR is larger than life. De band belichaamt zowat alles wat rock-'n-roll is en beantwoordt aan alle clichés die het genre eigen zijn. Een jongensdroom die uitkomt, niet in het minst voor Axl Rose, die met GNR een heus 'from rags to riches'-verhaal beleefde. Opgegroeid in een heel godsdienstig gezin met een vader die hem mishandelde – zo ontdekte hij tijdens een therapie – en als angry young man vaak in de clinch met de autoriteiten. Rose schopte wild om zich heen, werd verschillende keren gearresteerd voor openbare dronkenschap en opruiend gedrag. Lichtpunt tijdens zijn jeugd: zingen in het kerkkoor. Jesus was – after all – his saviour.

Not the n-word!

Over Rose vallen boeken te schrijven. Nooit op zijn mond gevallen, die Axl, en er vaak met de botte bijl door. Toen hij de lyrics neerpende voor 'One in a Million', veroorzaakte dat een storm van protest, omdat hij er de homogemeenschap mee schoffeerde en het woord 'nigger' gebruikte. Kon niet. Ter zijner verdediging voerde Rose aan dat ook NWA (aka Niggaz Wit Attitudes) het woord gebruikte en John Lennon, in zijn zinsnede 'Woman is the nigger of the world'. Later erkende Rose dat hij het woord opzettelijk gebruikt had, nadat hij beroofd was door een aantal African-Americans; dat hij openlijk anti-gay was, weet hij dan weer aan een aantal slechte homoseksuele ervaringen.

3u!

GNR live? Dat zijn kopstoten, toch. Ook in 2017. Akkoord, Axl Rose is niet meer de jonge god die hij 20 jaar geleden was, maar wat zou dat? De band speelt concerten die de drie uur overstijgen. Wie doet het hen na? Om in the mood te komen: bandana aan, en deze helemaal uitzitten. 



Radical!

Liveconcerten konden vroeger al eens uit de hand lopen. Rose had het vaak niet zo voor fans die stonden te filmen. Ging de wereld rond: dit legendarische filmpje, waarin Rose het publiek in springt, een fan op zijn muil timmert en er de brui aan geeft:



Paradijs!

Anthem for a generation, deze song. "Take me down to the Paradise City, where the grass is green and the girls are pretty." Geschreven in 'the back of a tour van', toen Slash wat aan het pingelen was op zijn gitaar en Rose er de tekst over zong. Aanvankelijk wilde Slash er de zin 'where the girls are fat and they've got big titties', aan toevoegen, maar die vlieger ging niet op.



Welcome

De song waarmee alles begon. Soms moet het lot een beetje helpen – want zo'n kapsel, daar kom je echt niet overal mee weg -, wat ook gebeurde. Toen 'Welcome to the Jungle' gereleaset werd, deed de song niet zoveel, tot grote baas van platenlabel Geffen (waar GNR getekend had) er zich mee moeide en MTV vroeg om de song wat airplay te geven. Wat ze deden, weliswaar in the wee hours of the night, maar metalfans slapen niet en dus begonnen ze het nummer en masse aan te vragen.



Opdagen!

Hoeveel redenen heb je nodig om vooraan te gaan staan? Solo's van Slash? Drumrolls van Frank Ferrer? De pompende bas van Duff McKagan of het charisma van Rose zelf? Gewoon doen, zeg. Dit is een van de meest iconische bands aller tijden – zeker in metal/hardrockminnende moshpits – en het zou zonde zijn dat je net tijdens dit optreden een biertje haalt of een broodje gaat eten!

Wow, mannekes!

Jackson

Hahaha. Slash. Tijdens een concert van wijlen Michael Jackson mocht Slash een solo spelen. Jackson stond erom bekend zijn shows tot op de seconde te timen. 'Slash, je solo mag vier maten duren, ok?" "Sure!", moet Slash gedacht hebben, en ook meteen "Kiss my ass!", want hij trok zich geen bal aan van de perfect getimede show. Hier!



1987

In Donnington Een interview, in the early days!



Bands and lawsuits

Op een bepaald moment liep het drugsgebruik helemaal uit de hand. Steven Adler kon zijn abuse niet langer de baas en werd uit de band gezet. In 1991 begon Adler een proces tegen zijn voormalige bandleden, omdat GNR hem alles wilden afnemen, royalties, writing credits... Gelukkig voor Adler liep het anders: hij kreeg 2.250.000 dollar en 15% van de royalties.